ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน
ตุลาคม 21, 2014, 08:31:57 PM

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
"กรรมฐานตามรอยหลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืดฯ"
คลิกที่นี่ครับ 

22372 กระทู้ ใน 2777 หัวข้อ โดย 5443 สมาชิก
สมาชิกล่าสุด: punnatat
* หน้าแรก ช่วยเหลือ ค้นหา ปฏิทิน เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก
+  ลานสนทนาคนรักหลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ หลวงปู่ทวด
|-+  รอยอาจาริยะ
| |-+  เล่าเรื่องหลวงปู่ทวด หลวงปู่ดู่
| | |-+  ขยายความคำสอนหลวงปู่ ดู่ พรหมปัญโญ ที่ว่า “ให้ปฏิบัติอย่างคนโง่”
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้ « หน้าที่แล้ว ต่อไป »
หน้า: [1] ลงล่าง พิมพ์
ผู้เขียน หัวข้อ: ขยายความคำสอนหลวงปู่ ดู่ พรหมปัญโญ ที่ว่า “ให้ปฏิบัติอย่างคนโง่”  (อ่าน 1546 ครั้ง)
babyjook
สมาชิกวิริยะ
***
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 192

อนุโมทนา
-มอบให้: 13
-ได้รับ: 2657


« เมื่อ: พฤษภาคม 23, 2011, 10:27:15 AM »



หลงแผนที่


เรื่อง “หลงแผนที่” นี้ ต้องการขยายความคำสอนหลวงปู่ที่ว่า “ให้ปฏิบัติอย่างคนโง่”
 
เพราะนักปฏิบัติที่อ่านหรือฟังธรรมะมามาก ก็เหมือนอ่านและจดจำแผนที่ พอนำมาระลึกนึกถึง หรือจินตนาการไปบ่อย ๆ ครั้งเข้า ก็อาจเผลอคิดว่าเราได้ลงมือเดินทางหรือกระทั่งไปถึงแล้วจริง ๆ  ทั้ง ๆ ที่สิ่งที่พบบนหนทางหรือบรรยากาศของข้างทางที่เรารู้นั้น เป็นเพียงการจินตนาการตามคำของครูบาอาจารย์ที่เล่าให้ฟังเท่านั้น มิใช่สิ่งที่ประจักษ์ใจเจ้าของจากการลงมือปฏิบัติจิตภาวนา
 
ตัวอย่างที่ชัดเจนก็คือการพูดคุยกันถึงเรื่องฌานหรือญาณต่าง ๆ จนดูเหมือนเป็นเรื่องง่าย ๆ ทั้ง ๆ ที่ฌาน ๔ นั้น ลมหายใจของผู้ปฏิบัติจะดับไปก่อน กายก็ไม่ปรากฏ หูก็ดับ ไม่มีปวดเมื่อย ไม่ได้ยินเสียงภายนอกเลย ในขณะที่ตัวรู้มีความบริบูรณ์ มิได้ตกภวังค์ จิตอิ่มเอิบมีกำลัง และกำลังนี้จะมีต่อเนื่องไปอีกหลายวัน หรือเอาแค่อุปจารสมาธิ จิตก็สามารถตั้งมั่นได้นานพอควร ไม่แวบออกไปชนิดบังคับไม่ได้  
 
หลวงปู่จึงมักพูดเตือนว่า “อย่าเอาตำรามาว่า แต่ให้เอาผลการปฏิบัติจริง ๆ มาว่า” การเอาสิ่งที่จดจำหรือจินตนาการมาพูด มันเป็นแค่เรื่องสำนวนโวหารโก้เก๋ เอามาพูดก็ไม่มีประโยชน์แก่การแก้ปัญหาการปฏิบัติ เพราะมันไม่ใช่ความจริงที่ตัวเรา
 
 สมาธิเป็นเครื่องช่วยให้เราถึงตัวใจ หรือฐานแห่งการใช้ปัญญา ฐานแห่งการดูรู้กาย เวทนา จิต ธรรม  ฐานที่เกิดปัญญาชนิด “ภาวนามยปัญญา” มิใช่ปัญญาจากการคิดพิจารณาทั่ว ๆ ไป (จินตามยปัญญา) และมิใช่ปัญญาจากการอ่าหรือการฟัง (สุตมยปัญญา)

แต่ปัญญาจากการอ่านการฟัง รวมทั้งปัญญาจากการคิดพิจารณาก็ล้วนเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องอาศัยเพื่อการกรุยทางหรือนำร่องมาก่อน ก่อนที่จะมาถึงปัญญาที่ฆ่ากิเลสได้จริง คือ ภาวนามยปัญญา
 
สมาธิเป็นเรื่องของเครื่องมือ ยังไม่ใช่เป้าหมายสูงสุด หรือแม้แต่ปัญญาก็เช่นกัน ยังไม่ใช่เป้าหมายสุดท้ายเช่นกัน เป้าหมายสุดท้ายที่พระพุทธเจ้าและหลวงปู่ครูบาอาจารย์สอนก็คือ ความพ้นทุกข์ การละโลภ โกรธ หลงได้อย่างสิ้นเชิง
 
ดังนั้น หากจะพูดอวดกัน ก็ไม่ควรมาพูดอวดเรื่องเครื่องมือ หรือภูมิสมาธิ แต่ควรอวดกันที่คุณภาพจิตอันเป็นผลจากการเอาเครื่องมือหรือสมาธิไปใช้  เช่น ความขี้โลภ ขี้โกรธ ขี้หลงที่ลดลง  การเป็นผู้อยู่ง่ายกินง่าย การไม่หลงลาภสักการะ การมีทิฏฐิมานะที่เบาบาง การมีความสงบเย็นใจเป็นปรกติ  การมีปัญญารู้ว่าอะไรใช่ทาง อะไรไม่ใช่ทาง  อะไรควร อะไรไม่ควร  การกลัวบาปกรรมแม้เพียงเล็กน้อย การทำความดีได้โดยง่าย แต่จะให้ทำชั่วเป็นเรื่องยาก (ไม่มีข้อแม้ หรือเหตุผลของกิเลสที่เข้าข้างตนเอง)

โดยสรุป แผนที่นั้นจำเป็น โดยเฉพาะช่วงต้นที่จะใช้บอกเส้นทางเดิน และช่วงท้ายที่ใช้สำหรับเทียบเคียงกับผลการปฏิบัติว่ามาถูกทางหรือไม่ แต่ต้องตระหนักว่าความรู้เรื่องแผนที่ก็คือสัญญาความจำ ยังไม่ใช่ปัญญาที่เกิดจากประสบการณ์จริงของใจเรา  แผนที่ที่ถูกตรงนั้นมีคุณเหลือประมาณ แต่ความหลงแผนที่ก็ให้โทษเหลือประมาณเช่นกัน



จาก sid เว็บหลวงพ่อดู่

สมาชิกแสดงการอนุโมทนาบทความของคุณ:

panawan, Payut, k.sugarcane, ปาฏิหาริย์, ben10x, khom, Inter, veerawong

หัวข้อกระทู้นี้, มี 8 สมาชิก แสดงการอนุโมทนา!
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: พฤษภาคม 23, 2011, 10:32:38 AM โดย babyjook » บันทึกการเข้า
หน้า: [1] ขึ้นบน พิมพ์ 
« หน้าที่แล้ว ต่อไป »
กระโดดไป:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.11 | SMF © 2006-2009, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!
หน้านี้ถูกสร้างขึ้นภายในเวลา 0.165 วินาที กับ 27 คำสั่ง